ترکیبات عسل
۱۳۹۷/۰۷/۲۸
نکات قرآنی در مورد عسل
۱۳۹۷/۰۷/۲۸

عسل در تاریخ، قرآن و روایات

عسل،محصول غذایی بسیار مفید و اکسیری پرارزش است که از قرن ها پیش به عنوان عالی ترین و مقوی ترین غذاها شناخته شده و همچنین به دلیل ویژگی های شفابخش خود به عنوان داروی درمان بیشتر بیماری ها در بین تمام ملل کاربرد داشته است.

از نگاهی دیگر، عسل یکی از هدیه های ارزنده و پرارزش طبیعت است که قرآن کریم از آن با تعبیر «فیه شفاء للناس» (شفای مردم در آن است) یاد می کند. با توجه به روایات و احادیث متعدد، پیامبر گرامی اسلام(ص) و ائمه معصومین (ع) نیز در زمان حیات خویش از آن استفاده می کرده اند و خواص شفابخش آن را در درمان انواع بیماری ها یادآور شده اند.

بی تردید اهمیت عسل در طب قدیم (سنتی) به مراتب بیشتر از زمان حال بوده است. ابن سینا، فیلسوف و بزرگترین شخصیت پزشکی ایرانی، هزار پیش در کتاب قانون خود، نسخه های زیادی بر پایه عسل و موم تجویز می کرد و همچنین بقراط حکیم،  پدر پزشکی و بنیان گذار طب یونانی، حدود ۲۵۰۰ سال پیش در مورد اهمیت عسل چنین بیان داشته است:«هر دارویی از مواد غذایی درست می شود ومتقابلا هرغذایی نیز جانشین دارو می گردد. عسل به این هر دو شرط جوابگوست».او به مقدار زیادی از عسل استفاده می کرد و در درمان بیشتر بیماری ها از جمله زخم های عسل تجویز می نمود.

باستان شناسان معتقدند قبایل بدوی با جمع آوری عسل آشنا بوده اند. عده ای در برداشت عسل از وسایل دود کننده استفاده می کردند و عده ای برای داشتن عسل از لانه هایی که در صخره های تیز و مرتفع سنگی و در دره های عمیق قرار گرفته بود،جان خود را به خطر می انداختند. در بعضی از قبایل، افرادی به طور منظم تنه توخالی درختان را بررسی و آنها را برای برداشت عسل علامت گذاری می کردند. عسل در زندگی معنوی،اجتماعی و اقتصادی مصریان باستان نیز نقش مهمی داشته است. از حکاکی های به جا مانده در پرستش گاه ها و دخمه های مردگان چنین برمی آید که عسل در آن روزگار اهمیت ملی زیادی داشته است.

در پاپیروس ها به اهمیت دارویی عسل و به ترکیب آن با شیر در بیشتر داروها اشاره شده است. مصریان قدیم از نوعی کوشاب که از جو، عسل و گندم تهیه می شده است، به مقدار زیاد استفاده می کردند؛ زیرا الکل در دسترس آنان ها نبود. کتاب مذهبی یهودیان، تورات، از سرزمین موعود چنین یاد می کند که در آن نهرهایی از عسل و شیر جاری است.

در انجیل، مسیحیان ازعسل به عنوان مظهر فراونی و نعمت یاد شده و در طوماربحرالمیت نیز از عسل نام برده شده است، ولی از زنبورداری اثری نیست. در یونان باستان نیز عسل یکی از هدایای گران بهای طبیعت انگاشته می شد. یونیان چنین می پنداشتند که خدایان چون خوراک بهشتی می خورند، فناناپذیر و ابدی گشته اند. آنها تصور می کردند عسل یکی از اجزای مهم این خوراک بهشتی است.

به طور کلی، زنبورعسل همواره در طول تاریخ مورد احترام بشر بوده است. در تمام کتاب های آسمانی ملنند قرآن کریم و سایر کتب کتب مقدس، نوشته های قدیمی یونان و رم، افسانه های کهن قوم اسلاو، کتاب مقدس هندوان و … از زنبورعسل به عنوان یک حشره مفید و پر کار و از عسل به عنوان ماده ای نیروزا و شفابخش یاد شده و انجیل، عسل را مظهر فراوانی و نعمت دانسته است. در قرآن کریم نیز از عسل به عنوان موهبت الهی و شفابخش یاد شده و حتی یک سوره به نام زنبورعسل(نحل) اختصاص یافته است: (آیه ۶۸ تا ۶۹ سوره نحل).

پروردگار تو به زنبورعسل وحی (الهام غریزی) کرد که از پاره ای کوه ها و از برخی درختان و از آنچه داربست می کنند خانه هایی برای خود درست کن. سپس از همه میوه ها بخور و راه های پروردگارت را فرمانبردارانه بپوی. (آنگاه) از درون(شکم) آن شهدی که به رنگ های گوناگون است بیرون می آید. در آن برای مردم درمانی است. به راستی در این (زندگی زنبوران) برای مردمی که تفکر می کنند نشانه (قدرت الهی)است.  (نحل ۶۸ /۶۹)

منبع: عسل درمانی / جمشید خدادادی

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *